Własne bicie: zdejmij jedno uderzenie

Stały ruch ręki jest w czterech zejściach i w strzałkach. Tu zmieniamy wzór: jedno pole mniej, reszta taka sama.

Najpierw osiem ruchów

Połóż C. Licz „raz i dwa i trzy i cztery i”. Na liczby w dół, na „i” w górę. Przez pierwszy takt dotykaj strun przy wszystkich ośmiu ruchach.

W następnym takcie ta sama droga, ale na pierwszym „i” przeprowadź kostkę nad strunami. Ruch zostaje. Dźwięk znika. Wzór już jest inny.

Jedna zmiana, jeden odsłuch

Nie klikaj kilku pól naraz. Zdejmij jedno uderzenie, posłuchaj czterech taktów, dopiero potem decyduj o następnym. Hurtowe klikanie daje wzór, którego nie da się usłyszeć.

Akcent słowa może wypaść tam, gdzie zostaje cisza. Dlatego po każdej zmianie wróć do śpiewania. Liczenie pilnuje czasu. Melodia rozstrzyga, czy akompaniament ma sens.

Ten sam wzór na G

Po kilku taktach na C zmień na G, bez drugiego rytmu. Jeśli lewa nie zdąża, odpuść końcówkę C wcześniej, tak jak w Harcerskim (Harpaganie): na ostatnim „i”. Puste struny mogą krótko zabrzmieć. Prawa ręka nie czeka.

Kreator bicia

Otwórz Kreator bicia. Adres nie niesie ustawień. W narzędziu wybierz C dur. Pierwszy segment: C. „+ Akord”, G z podpowiedzi stopnia V. W obu segmentach ten sam układ.

Jeśli wróci stary szkic, weź „Nowa piosenka”. Świeży segment zaczyna od czterech zejść, z pustym miejscem po każdym. Klikaj puste „i”, aż pojawi się strzałka w górę. Od tej pełnej siatki odejmuj.

Zapis nazwy nie oznacza, że bicie pasuje do piosenki. Jest tylko miejscem, do którego wracasz po próbie przy gitarze.

Porównaj z Panie Janie

Panie Janie jest w C, na C i G, w 4/4. Karta ma bicie pół taktu: D-DUD-DU. To nie jest harpagan i nie musisz go kopiować. Posłuchaj po własnej próbie: czy Twój wzór nadal niesie melodię i nie przesuwa „raz”?

Jeśli własny układ walczy z frazą, przywróć ostatnie zdjęte uderzenie.