Jeden dźwięk: posłuchaj, zanuć, porównaj
Stroik nie ocenia głosu. Posłuchaj jednego dźwięku, zanuć, włącz wzorzec znowu. Tonacja piosenki jest w następnej lekcji.
Adrian3 minaktualizacja
Cała piosenka pyta naraz o melodię, słowa, rytm i wygodną wysokość. Jedno pudło w refrenie nie mówi, która z tych rzeczy zawiodła. Jeden dźwięk zostawia jedno zadanie: usłyszeć wysokość i spokojnie ją powtórzyć.
Stroik odtwarza wzorzec. Nie analizuje głosu i nie przyznaje punktów. Porównujesz dwa brzmienia uchem. Tonacji piosenki tu nie zmieniasz.
Posłuchaj, zanuć, porównaj
Otwórz Stroik i wybierz jeden wygodny dźwięk odniesienia. Posłuchaj dwa razy z zamkniętymi ustami. Jeśli szyja już się napina, weź inny. To nie jest próba zasięgu.
Wyłącz dźwięk i odczekaj dwie sekundy. Przypomnij sobie wysokość, jakby nadal grał. Jeśli znika, posłuchaj jeszcze raz zamiast zgadywać.
Zanuć na spokojnym „mmm”, bez podnoszenia głośności. Przytrzymaj dwie albo trzy sekundy, bez ślizgania w górę i w dół. Zakończ i nazwij wrażenie: za wysoko, za nisko albo blisko.
Włącz ten sam dźwięk zaraz po nuceniu. Słuchaj, czy wzorzec leży nad nuceniem, pod nim czy w tym samym miejscu. Przy następnej próbie popraw tylko kierunek. Ślizganie przez wiele dźwięków może przeciąć cel przypadkiem.
Głośniej nie znaczy wyżej. Jeśli nucenie jest ciche i blisko wzorca, zostaw głośność.
Jedna linijka, nie cały refren
Otwórz Wlazł kotek na płotek i weź pierwszą krótką frazę. Posłuchaj pierwszego dźwięku, zatrzymaj odtwarzanie, zanuć, porównaj. Potem zaśpiewaj tylko tę linijkę. Tonacji jeszcze nie ruszaj.
Jeśli szyja się napina, przerwij. Wygodniejszy dźwięk albo niższa tonacja piosenki to osobna decyzja, w następnej lekcji.
Zanuć jeden dźwięk ze Stroika
Posłuchaj, zanuć, włącz wzorzec znowu. Ekran nie ocenia głosu. Nie forsuj szyi.
Miara: nucenie i wzorzec są w tym samym miejscu, albo wiesz, czy było za wysoko czy za nisko.
Sprawdź jedną frazę melodii
Weź pierwszą linijkę. Posłuchaj, zanuć, porównaj. Tonacji jeszcze nie ruszaj.